Aan de zuidoever van de Maas in Rotterdam staat een pakhuis uit 1923 dat binnenkort een heel andere functie krijgt. Het gebouw, ooit opslagruimte in de haven, wordt omgebouwd tot Danshuis, een centrum waar professionele en amateurdansers straks onder één dak komen. Het Chinese architectenbureau MAD, onder leiding van Ma Yansong, presenteerde in september 2026 de nieuwe plannen.
Een pakhuis van 9.500 vierkante meter krijgt een nieuwe functie
Danshuis komt in de historische Rotterdamse docklands, direct naast het Fenix Museum of Migration. Het bestaande art-decopakhuis uit 1923 is ongeveer 9.500 vierkante meter groot en wordt grotendeels behouden. Opdrachtgever is de Droom en Daad Foundation uit Rotterdam, die al meerdere culturele projecten in de stad ontwikkelde. De oplevering staat gepland voor 2030.
Dat een pakhuis van deze omvang zijn industriële functie verliest en een culturele bestemming krijgt, past bij een bredere beweging in de Nederlandse bouwwereld. Ook bij nieuwbouwprojecten wint hergebruik terrein: sloop is allang niet meer de standaardkeuze bij een verbouwing, en een pakhuis van bijna een eeuw oud ombouwen in plaats van vervangen sluit daar naadloos op aan.
Veertien dansstudio's en een dakterras met uitzicht over de haven
Binnen komen veertien dansstudio's, een open podium, een sportzaal, een tentoonstellingsruimte en een café. Op het dak komt een Salle des Fêtes, een ruimte voor grootschalige publieksprogramma's met uitzicht over de historische haven. Een verticale foyer loopt dwars door het gebouw en verbindt de hoofdruimten met dat dakterras. Rond het pakhuis zijn uitgebreide buitenruimtes gepland die doorlopen tot aan de rivieroever.
Laura Dufour, directeur van Danshuis en adjunct-directeur van de Droom en Daad Foundation, noemt het gebouw een ontmoetingsplek, een open deur voor iedereen. Die laagdrempeligheid zit ook in het programma zelf: naast de dansstudio's is er ruimte voor een café en een tentoonstellingsruimte, zodat je er ook zonder danspas naar binnen kunt lopen.
De architect die Rotterdam al eerder verraste
MAD, het bureau van Ma Yansong, ontwierp ook het naastgelegen Fenix Museum of Migration, dat in 2025 opende. Danshuis moet een visuele en functionele verbinding vormen met dat museum, zodat de twee gebouwen samen een nieuw cultureel punt aan de rivier vormen. Ma Yansong zelf omschreef het uitgangspunt kort en krachtig: "Movement goes beyond architecture, becoming part of the character of the district."
Dat MAD voor de tweede keer een plek krijgt op precies deze kade is opvallend. Het Chinese bureau, dat wereldwijd vooral bekend werd met golvende, organische ontwerpen zoals het Harbin Opera House, kiest in Rotterdam voor een ingreep die het bestaande pakhuis respecteert in plaats van overschaduwt. Volgens het beeldmateriaal dat bij de plannen is gepubliceerd, komt er naast het oorspronkelijke pakhuis een nieuwe, transparante en golvende toevoeging. Die vorm staat in schril contrast met de strakke, bakstenen gevels van het art-decopakhuis, en moet het gebouw van buitenaf meteen herkenbaar maken als iets nieuws dat met het oude samenwerkt in plaats van het te vervangen.
Voor Rotterdam is het de tweede keer in korte tijd dat een internationaal gevierd architectenbureau zich aan deze specifieke kade vestigt. Dat zoiets twee keer op dezelfde locatie gebeurt, is in de Nederlandse context ongewoon: meestal worden spraakmakende culturele gebouwen verspreid over een stad neergezet, niet naast elkaar.
Waarom Rotterdam blijft experimenteren met oude gebouwen
Danshuis staat niet op zichzelf. Rotterdam heeft de afgelopen jaren vaker oude industriële gebouwen een nieuwe culturele of woonfunctie gegeven, van voormalige loodsen tot pakhuizen aan de Maas. Die aanpak scheelt bouwmaterialen en bouwtijd ten opzichte van nieuwbouw, en behoudt tegelijk een stukje havengeschiedenis dat anders zou verdwijnen. Een compleet nieuw gebouw van 9.500 vierkante meter optrekken kost jaren langer en vraagt veel meer grondstoffen dan een bestaande constructie geschikt maken voor een andere functie.
Het past ook bij een trend die verder gaat dan Rotterdam alleen. Ook in de woningbouw zoekt Nederland naar snellere en slimmere manieren om bestaande structuren te benutten, en de aandacht voor duurzamer bouwmateriaal groeit navenant. Of een gebouw nu wordt vernieuwd met een ander materiaal of simpelweg een nieuwe bestemming krijgt, de gedachte achter beide bewegingen is dezelfde: minder slopen, meer behouden en ombouwen.
Wat je kunt verwachten als het gebouw straks open gaat
Tot 2030 is Danshuis vooral een bouwplaats, maar de ambitie is helder: een plek waar dans niet alleen wordt opgevoerd, maar ook geleerd, bedacht en gedeeld wordt, met een dakterras dat uitkijkt over de Maas als een van de blikvangers. Veertien studio's, een sportzaal en een tentoonstellingsruimte onder één dak betekenen dat een amateurgroep uit de buurt straks door dezelfde deuren naar binnen loopt als een gezelschap dat er repeteert voor een grote voorstelling.
Voor wie van Rotterdamse architectuur houdt, is dit een project om de komende jaren in de gaten te houden. De combinatie van een eeuwenoud pakhuis en een architect die elders juist met gedurfde, golvende vormen werkt, belooft een gebouw dat niet op het eerste gezicht laat zien hoe oud het eigenlijk is. En met Fenix als directe buur krijgt deze hoek van de Rotterdamse haven er in de komende jaren een tweede landmark bij, zonder dat er voor die landmark iets wordt gesloopt.